"Een ziek kind dat in het ziekenhuis moet worden opgenomen, komt in een andere wereld terecht. Een vreemde wereld die oneindig verschilt van thuis. Een wereld die bevolkt wordt door lieve toegewijde dokters en verpleegkundigen. Allemaal behulpzame mensen met heel goede bedoelingen, maar ook allemaal mensen die het kind niet kent. Een wereld bovendien waarin het kind onderzoeken en behandelingen moet ondergaan die niet leuk en soms pijnlijk zijn. Kinderen zijn geen kleine volwassenen. Dat stelt bijzondere eisen aan de manier waarop met hen moet worden omgegaan. Dat is zo in het leven van alledag en het geldt in het bijzonder wanneer een kind ziek is. Speciale kinderziekenhuizen zijn hier zo goed mogelijk op toegespitst, maar iedere opname blijft een traumatische ervaring voor ieder kind. Omdat ik, naast beeldend kunstenaar, ook cardioloog ben en een deel van mijn medische opleiding heb mogen doen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis, kan ik hierover echt meespreken. Ik heb momenten van hoop, die worden afgewisseld met momenten van diepe wanhoop, intens gevoeld. Dat alles heeft heel veel indruk op mij gemaakt. Dat laat je van je leven niet meer los", aldus Menno Baars