Dat zijn overburen geen ‘kunstuitleen’ runden, bleek al twee weken eerder, toen de politie een volledige wietplantage uit het pand ruimde. “Het waren aardige gasten”, zegt de galeriehouder over de twee mannen die een half jaar geleden de werken van Baars naar het pand kwamen brengen. “Ze zeiden dat ze het pand als opslagplaats voor een kunstuitleen diende. Ik verbaasde me er wel een beetje over dat ze daarmee de huur van het hele gebouw konden betalen. Dat ze me vroegen ‘hoe ik het nou deed met mijn btw’ vond ik ook al wat dubieus.”
Van der Sluijs spoorde gisteren de maker van de werken op, kunstenaar Menno Baars. Die vindt het een ‘bizar verhaal’. “Ik heb in 2007 een paar werken naar de Maastrichtse galerie Maison des Arts gebracht in de Rechtstraat. Het zag er keurig uit, in het monumentale pand hingen ook andere kunstenaars. Als ze een werk verkochten, kreeg ik netjes mijn geld. Het afgelopen half jaar kon ik de galerie al niet bereiken. Ik heb geen idee hoe de vork in de steel steekt.”
Dat zijn kunstwerken – die tot 7000 euro per stuk moesten opbrengen – bijna in de vuilstort zijn beland, vindt Baars schandalig. “Het zijn toch mijn baby’s. Het is mazzel dat Collin wat van kunst afweet, anders waren ze gewoon vernietigd! Het is het lot dat hij daar net fietste. Ik vind het maar vreemd dat de politie de schilderijen niet als waardevol herkende.”
De politie Limburg-Zuid kan nog niets over de zaak zeggen, behalve dat er twee weken geleden bijna duizend hennepplanten in beslag zijn genomen in de Jodenstraat. “Doorgaans nemen wij alleen dat wat in verband staat met de hennepkweek mee”, zegt woordvoerder Chris Timmermans. “Als we een groot geldbedrag vinden, nemen we dat ook in beslag; in zo’n setting is het logisch dat het niet in de staatsloterij is gewonnen. De inboedel vernietigen we in principe niet, dat is immers iemands eigendom.”
De Maastrichtse affaire is niet de eerste gekke ervaring die Baars met een galeriehouder heeft. “Ik had ook een paar werken in de Royal Gallery in New Orleans hangen. Nadat de orkaan Katrina daar had gewoed, dacht ik dat mijn schilderijen wel verdronken zouden zijn. Ik had ook niets meer van de galeriehouder gehoord. Twee jaar later bleek dat ze op een nieuwe plek gewoon doorgingen met de verkoop van mijn werken, zonder dat ik er iets van wist.” |
